با مواد مغذی ضد ایدز آشنا شوید

اگر تغذیه مناسب می تواند سرعت پیشرفت HIV به سمت ایدز را کند سازد، آیا نمی تواند پیشرفت ایدز به سمت مرگ را نیز آهسته کند؟ به طور خلاصه، آیا کسی که به ایدز مبتلا شد دیگر از مصرف مواد مغذی سودی نخواهد برد؟

 مواد مغذی ضد ایدز

آلیس ام. تانگ ، دانشجوی دوره دکترا که زیر نظر دکتر گراهام کار می کند و تحقیق دانشکده بهداشت جانز هاپکینز را رهبری کرده است، به این پرسش ها تنها یک پاسخ می دهد. او بازماندگان بررسی اولیه را به مدت دو سال دیگر مطالعه کرد و اولین بررسی را در کشور (آمریکا) به منظور تعیین ارتباط بین مواد مغذی و میزان بقا در مبتلایان به ایدز انجام داد.

نتیجه چه بود؟ دکتر تانگ می گوید:

در میان مبتلایان به ایدز کسانی که بیش ترین میزان مصرف ویتامین های خاص را داشتند، چهل تا پنجاه درصد افزایش میزان بقا وجود داشت.

بیش ترین میزان مصرف تیامین، ریبوفلاوین، ویتامین ۶B و نیاسین با بیش از یک سال افزایش در میزان زنده ماندن بیماران همراه بود. ظاهرا در این میان مکمل ها نقش محافظتی بیشتری نسبت به غذاها داشتند. مصرف مکمل های ۶B به میزان بیش از دو برابر مقدار توصیه شده مجاز با ۳۷ درصد کاهش مرگ و میر همراه بود. آثار مشابهی در مصرف بیش از پنج برابر مقدار توصیه شده مجاز تیامین و ریبوفلاوین مشاهده شد.

دکتر تانگ می گوید: «ما نمی دانیم که آیا این مكمل ها سطح این مواد مغذی را در بدن بیماران به حد طبیعی می رسانند یا از حد طبیعی کمی بالاتر می برند.»

شگفتی تغذیه

هرچند به نظر می رسد افزایش مصرف ویتامین های B طول عمر را می افزاید، ولی باید به یاد داشته باشیم که در مورد مواد مغذی همیشه دوز بیش تر نتیجه بهتری ندارد.

دکتر تانگ می گوید: «ما بتا- کاروتن و ویتامین A را هم بررسی کردیم.» مصرف ۷۶۲۲ تا ۱۱۱۷۹ IU بتا-کاروتن در روز با ۴۲ درصد افزایش در طول عمر همراه بود. اما یکی از همان پیچیدگی های عجیب و غریب تغذیه ای که اغلب در HIV دیده می شود، در اینجا هم وجود دارد. دوزهای بالاتر و پایین تر از آنچه گفته شد، هیچ تأثیری در افزایش طول عمر نداشت.

مشابه همین حالت در مورد ویتامین A که از نظر شیمیایی با بتا- کاروتن قرابت دارد، مشاهده شد. مصرف ۹۰۹۸ تا ۲۰۷۶۲ IU ویتامین A در روز دارای اثر محافظتی بود.

وجود این محدوده های درمانی تنها شگفتی های تغذیه ای نبود که تانگ و همکارانش مشاهده کرده بودند. او می گوید: «مصرف روی در جمعیت مورد مطالعه ما ظاهرأ آثار مضری داشت. در بررسی هایی که دانشمندان انجام
داده اند، ثابت شد که مقادیر بسیار زیاد روی برای دستگاه ایمنی سمی است. اما هرگز کسی نمی دانست که مصرف مقادیر توصیه شده و مجاز روی، یعنی در حدود پانزده میلی گرم در روز، هم می تواند مضر باشد. وقتی مکمل های روی را جدا از روی موجود در رژیم غذایی بررسی کردیم، متوجه شدیم افرادی که به هر میزانی از مکمل روی استفاده کرده بودند، پنجاه درصد افزایش در میزان مرگ و میر داشتند.»

او فکر می کند که ممکن است مصرف مکمل های روی مثل این باشد که با قاشق پر از غذا HIV را تغذیه می کنیم.

دکتر تانگ می گوید: «بررسی ها نشان می دهند که گاهی این ویروس را انگشتان روی می نامند.» هنگامی که ویروس خودش را تکثیر می کند، ممکن است این انگشتان واقع روی را جنگ بزنند.

وی می افزاید که اگر این موضوع صحت داشته باشد، حتى تجویز یک میلی گرم بیش از مقدار مورد نیاز بدن جهت انجام اعمال ضروری می تواند نتیجه معکوس داشته باشد.

او می گوید: «تعادل ظریفی بین تقویت دستگاه ایمنی و عدم تغذیه بیش از حد ویروس وجود دارد.» به گفته وی، این یافته ها باید توسط سایر بررسی ها تأیید شوند، لذا تا آن هنگام این نظریه مورد اختلاف نظر باقی می ماند .

اختلاف نظر در تغذیه

 با توجه به شگفتی های شایع در تغذیه بیماران HIV مثبت، بسیاری از متخصصان حتى مخالف تجویز مقادیر نیاز روزانه ویتامین ها و مواد معدنی خاص هستند.

دیگر متخصصان معتقدند که چون بیماران آلوده به HIV، زمان را از دست رفته می بینند، حتی از تجویز دوزهای فوق العاده زیادی که سميت ثابت شده ای دارند نیز فقط به این دلیل که ممکن است کمکی به آنها بکند، استقبال می کنند.

فيلدز گاردنر می گوید: «ممکن است نیت همه خیر باشد، ولی در این جا نتیجه حساس است. اگر شما در تجویز ویتامین ها و مواد معدنی امساک کنید، مردم خواهند گفت که اجازه داده اند تا بیمارانتان بمیرند. اگر مقادیر زیادی ویتامین و مواد معدنی تجویز کنید، مردم می گویند که شما دارید بیمارانتان را می کشید.»

اما حد وسطی هم وجود دارد که کاملا مبتنی بر پژوهش های موجود است.

دکتر گراهام می گوید: «اطلاعات بسیار ابتدایی وجود دارد و هیج کارآزمایی بالینی ای در این زمینه انجام نشده است، لذا باید مراقب باشید. اما انجام هر کاری که موجب بهبود کارآیی دستگاه ایمنی شود ظاهر عقیده خوبی است.»

توصیه وی چیست؟

بیمار را از ویتامین های B اشباع کنید؛ روی را از بیمار دور نگه دارید یا آن که کمتر از نیاز روزانه پانزده میلی گرمی به وی برسانید؛ و هرگز بیش از دو برابر مقدار نیاز روزانه مواد معدنی محلول در چربی مانند ویتامین های A ، D و E را به بیماران تجویز نکنید.

دوزهای بیش از ششصد IU در روز ویتامین D را فقط باید زیر نظر پزشک مصرف کرد. پژوهش ها نشان می دهند که مصرف ده هزار IU ویتامین A در روز در اوایل حاملگی می تواند موجب نقایص مادرزادی شود. به همین دلیل، زنان در سن بارداری باید قبل از مصرف این مقدار ویتامین A با پزشکان خود مشورت کنند. زنان حامله نباید از این درمان استفاده کنند.

دکتر گراهام می گوید: «اگر قصد مصرف ویتامین های B را دارید، همه آنها را با دوز تقریبا زیاد مصرف کنید.» تیامین، ریبوفلاوین، ویتامین ۶B، ویتامین ۱۲B، اسید فولیک و نیاسین را در محدوده دو تا چهار برابر نیاز روزانه مصرف کنید. اگر به هر نوع عفونتی مبتلا هستید، قبل از شروع مصرف ۶B باید با پزشکتان مشورت کنید. از آنجا که اسید فولیک می تواند نشانه های کمبود ۱۲B را مخفی کند، لذا مصرف دوزهای بیش از چهار صد میکروگرم در روز این ویتامین فقط باید زیر نظر پزشک صورت گیرد.

دکتر گراهام می گوید: «به علاوه توصیه می شود که اگر قصد مصرف مکمل ها را در بدن باید خیلی زود شروع کنید، زیرا این ویروس به سرعت تکثیر می شود.

امید به سلنیوم

ابتدا دانشمندان فکر می کردند که HIV به دستگاه ایمنی حمله می کند و سپس تا زمانی که برخی از آغازگرهای ناشناخته سرانجام ویروس را وارد مرحله تکثیر سریع کنند، به حالت نهفته باقی می ماند.

به گفته دکتر گراهام، اما اکنون دانشمندان می دانند که در تمام مدت یک «درگیری شدید» بین دستگاه ایمنی و این ویروس وجود دارد.

در حقیقت، به نظر می رسد که دستگاه ایمنی قادر است پاسخ شدیدی را در برابر این ویروس از خود نشان دهد و آن را برای سال ها تحت کنترل در آورد. با این حال، سرانجام HIV آن قدر سلول های ایمنی را تخریب می کند که بدن دیگر قادر به جایگزین کردن آنها نخواهد بود. در نتیجه ویروس در تمام بدن گسترش می یابد، که معمولا با کاهش ناگهانی سلول های ۴CD دستگاه ایمنی (سلول های مبارزه گر) مشخص می شود و شروع ایدز کامل را خبر می دهد. سلولهای ۴CD نوعی از گویچه های سفید خون هستند که به نام لنفوسیت های T کمک کننده معروفند. این سلولها اغلب به عنوان هدایت کننده های دستگاه ایمنی شناخته می شوند، زیرا این سلول ها پاسخ تمام سلول های ایمنی دیگر را از طریق پیام های شیمیایی ای به نام سایتوکایین ها هماهنگ می کنند. آنها به سایر سلول ها کمک می کنند تا آثار ضد ویروسی خود را افزایش دهند.

آنچه که موجب می شود تا HIV ناگهان بر دستگاه ایمنی غلبه کند، موضوعی است که در مجامع علمی شدیدا به آن توجه می شود. اما طبق نظریه دکتر گرهارد شراوزر، محقق دانشگاه کالیفرنیا، سان دیگو، HIV فقط پس از آنکه منابع قابل دستیابی سلنیوم برایش تمام می شود، بر دستگاه ایمنی بدن، غلبه می کند. به عبارت دیگر، ویروس گرسنه است، گرسنه سلنیوم.

چه چیزی دکتر شراوزر را به این فکر انداخت؟ یکی از دلایل این بود که پژوهش ها نشان می دهند هر چه میزان سلنیوم بدن کمتر باشد، احتمال بروز یک عفونت پیشرفته HIV افزایش خواهد یافت. دلیل دیگر این بود که گروهی از دانشمندان فرانسوی نشان دادند افزودن سلنیوم به HIV در محیط کشت سلولی، تکثیر ویروس را مهار می کند. دلیل سوم این بود که تحقیق دکتر شراوزر و همکارانش در آلمان ظاهر نشان می دهد که تکمیل رژیم غذایی با صد تا سیصد میکروگرم سلنیوم در روز، علائم را تخفیف می دهد و از کاهش وزن مرگبار مبتلایان به ایدز جلوگیری می کند.

اما ممکن است تحقیق دکتر ويل تیلور، پژوهشگر ایدز در دانشگاه جورجیا آتن، واقع اثبات نظريه شراوزر باشد. دکتر تیلور مدارک نظري ژنتیکی ای یافته است که مؤید وجود پروتئین های حاوی سلنیوم بر روی ژن ها می باشند که ممکن است تکثیر HIV را تنظیم کنند.

دکتر تیلور می گوید:

این موضوع بدان معنی است که میزان سلنیوم ممکن است HIV را تنظیم کند. ممکن است ویروس واقعا دارای یک کلید کنترل کننده مولکولی باشد که به میزان سلنیوم حساس است و وقتی میزان سلنیوم خیلی پایین می رود، این کلید روشن می شود.

دکتر شراوزر تأکید می کند که شخص مبتلا به HIV باید پزشکی را بیابد که پذیرای تمام روش های درمانی باشد. او می گوید: «سلنیوم مهم است، اما هر درمان و هر دارویی محدودیت های خاص خودش را دارد. بهترین نتایج با درمانهای جامع حاصل می شود.»

دکتر شراوزر می گوید : «سلنیوم را باید به عنوان مکمل کلیدی در هر برنامه درمانی ایدز گنجاند. من مصرف دویست تا چهارصد میکروگرم در روز را توصیه می  کنم.» دوزهای بیش از صد میکروگرم در روز سلنیوم را باید فقط زیر نظر پزشک مصرف کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>