ید و سلنیوم

مقدار نیاز روزانه: ۱۵۰ میکروگرم

منابع خوب غذایی: نمک یددار، خرچنگ دریایی، میگو، صدف های پخته شده، ماهی دریایی، جلبک دریایی، نان و شیر

ید توسط غده تیروئید برای تولید یک هورمون مهم به نام تیروکسین مورد استفاده قرار می گیرد. این هورمون به تنظیم تولید انرژی، دمای بدن، تنفس، قوام عضلات و ساخت و تخریب بافت ها کمک می کند. کمبود ید معمولاً منجر به بزرگی غده تیروئید می شود که به گواتر معروف است، و برآمدگی ای بر روی ناحیه جلوی گردن میباشد.

مصرف بی خطر ید

به شکرانه مصرف نمک یددار، دیگر نیازی به نگرانی در مورد به دست آوردن ید کافی نیست. اکثر مردم ید را چندین برابر نیاز روزانه بدون عوارض جانبی به دست می آورند .

سلنیوم

مقدار نیاز روزانه: ۷۰ میلی گرم

منابع خوب غذایی: خرچنگ دریایی، گردوی برزیلی، نوعی صدف خوراکی به نام کلام، میگو، صدف های پخته شده و غلات کامل

وجود سلنیوم در مورد این که برخی ویروس ها بدون زیان در بدن زندگی کنند یا آنکه به عوامل بیماری زای پر سر و صدایی با قدرن کشندگی زیاد تبدیل شوند، نقش محوری دارد.

مطالعات آزمایشگاهی در دانشگاه کارولینای شمالی در چیل هیل ابتدا نتیجه گیری کرد که سلنیوم سوئیچی است که باعث روشن شدن حالت جکیا و هاید در ویروس ها می شود. بررسی بعدی در دانشگاه جورجیا در آتنز نشان داد که فقدان سلنیوم در سلول ممکن است عامل آغازگری برای HIV، ویروس عامل ایدز، باشد و موجب شود که این ویروس میزان انسانی خود را نابود کند. مسخره آن است که ویروس تمایلی به آسیب رساندن ندارد و فقط به دنبال سلنیوم بیشتر می باشد. ئ

به گفته دکتر ویل تیلور، یک محقق ایدز در دانشگاه جورجیا، اگر مطالعات بعدی اثبات میکرد که کمبود سلنیوم آغازگر انحراف ویروس ایدز به سمت بیماری زایی است، در آن صورت حفظ حالت نهفته در این ویروس تنها با اطمینان از کافی بودن مقدار سلنیوم بدن ممکن بود.

هر چند تأثیر سلنیوم بر روی ویروس ها شاید مهمترین اثر آن باشد، اما این ماده معدنی در بدن نقش های مهم دیگری نیز دارد. سلنیوم موجب فعال شدن موادی میشود که چشم را در برابر آب مروارید و قلب را در برابر آسیب عضلانی محافظت می کنند. این ماده معدنی به سمومی نظیر آرسنیک، کادمیم و جیوه متصل می شود تا از میزان زیان بخشی آنها بکاهد. سلنیوم موجب تقویت برخی از عوامل مقابله کننده با عفونت در دستگاه ایمنی بدن می شود.

در نهایت و قابل توجه آنکه سلنیوم از سلول های بدن در برابر آسیب ناشی از رادیکال های آزاد محافظت می کند. رادیکال های آزاد مولکول هایی هستند که به طور طبیعی دچار تغییر مسیر شده و با دزدیدن الکترون ها از مولکول های سالم بدن، تعادل خودشان را برقرار می کنند، در نتیجه به سلول های سالم بدن آسیب می رسانند . ویتامین E نیز دارای اثر محافظتی مشابهی است. در حقیقت، سلنیوم و ویتامین E به خوبی با یکدیگر بر علیه رادیکال های آزاد همکاری می کنند، تا آنجا که اغلب جایگزین همدیگر می شوند. به همین دلیل کمبود یکی از این مواد منجر به کمبود دیگری خواهد شد.

در حالی که هیچ گونه علامت بالینی واضحی برای کمبود سلنیوم وجود ندارد، اما برخی بررسی ها نشان داده اند که کمبود این ماده معدنی ممکن است در ایجاد بیماری قلبی نیز نقش داشته باشد.

مصرف بی خطر سلنیوم

در حدود قرن سیزدهم، مارکوپولو متوجه شد که در غرب چین علف هایی وجود دارند که وقتی چهار پایان وی روی این علف ها می چریدند، سم آنها می افتاد.

در قرن های بعدی، دانشمندان دریافتند که علت این امر وجود سم سلنیوم در گیاهانی بود که این حیوانات می خوردند و همچنین فهمیدند که مقادیر زیاد سلنیوم در رژیم غذایی علاوه بر اسب ها می تواند انسان ها را نیز تحت تأثیر قرار دهد. تنها تفاوتی که به ظاهر وجود دارد آن است که انسان ها مو و ناخن و اسب ها سم خود را از دست می دهند. سایر عوارض جانبی مصرف بیش از حد سلنیوم شامل وجود بوی دائمی سیر در هوای بازدمی و پوست، طعم فلزی در دهان، سرگیجه و تهوع بدون دلیل واضح است .

امروزه می دانیم که نیاز روزانه به سلنیوم هفتاد میکروگرم است. برخی از پزشکان معتقدند که باید از مکمل سلنیوم با نام «ال-سلنومتیونین» استفاده و از مکمل های با نام «سلنیت سدیم» پرهیز کنید، زیرا احتمال آنکه ال-سلنومتیونین موجب عوارض جانبی شود کمتر است و با ویتامین C واکنشی نشان نمی دهد که جذب سلنیوم را مهار کند.

برای مقابله با ویروس ایدز، دوز درمانی دویست تا چهارصد میکروگرم پیشنهاد شده است؛ اما دانشمندان اخطار کرده اند که مکمل های سلنیوم را با دوزهای بیش از صد میکروگرمدر روز فقط باید زیر نظر پزشک مصرف کرد.

در مورد اینکه به مکمل های سلنیوم نیاز داریم یا نه، بحث هایی در جریان است. باران اسیدی و استفاده از سوخت های فسیلی ممکن است میزان سلنیوم را در زنجیره غذایی کاهش دهند. کاهش بیشتر میزان سلنیوم مصرف شده می تواند مربوط به غذاهایی باشد که با روش های مختلف تهیه می شوند و ما آنها را می خوریم. به همین دلایل، برخی از پزشکان معتقدند که مقدار سلنیوم مصرفی باید به مراتب بیشتر از مقدار نیاز روزانه باشد. گردوی برزیلی ظاهراً غنی ترین منبع موجود سلنیوم است. برای تامین نیاز روزانه تنها یک یا دو گردو کافی است.

اگر میخواهید سلنیوم مورد نیاز خود را از غذاها به دست آورید، باید موضوع مهمی را مد نظر داشته باشید. گیاهان سلنیوم خود را از خاکی به دست می آورند که بر روی آن رشد می کنند. به طور کلی خاک ایالت های شرق رودخانه میسی سی پی و غرب کوه های راکی سلنیوم اندکی دارد. محصولات کشاورزی این مناطق نیز سلنیوم کمی خواهند داشت. احشام نیز تحت تأثیر قرار میگیرند، زیرا حیوانات بر روی گیاهانی می چرند که از خاک کم سلنیوم به عمل میآیند. آنچه که این مشکل را پیچیده تر می سازد وجود یون هایی است که از مصرف سوخت های فسیلی، مانند زغال سنگ و نفت، تولید می شوند. این یون ها خاک را اسیدی می کنند، که این امر جذب سلنیوم را مختل می کند و مقدار سلنیوم موجود در محصولات کشاورزی را بیش از پیش کاهش می دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>