مس

مقدار نیاز روزانه: ۲ میلی گرم

منابع خوب غذایی: نرم تنان دریایی (مخصوصاً صدف های پخته شده)، گردو، دانه ها (تخمه ها)، پودر کاکائو، باقلا، غلات کامل و قارچ ها

همگی می دانیم که مس یک فلز نارنجی رنگ براق است. اکثر ما نمی دانیم که برای بقای خود نیازمند مصرف مقدار خاصی مس هستیم. هر کسی که در مورد بیماری های قلبی یا پوکی استخوان اطلاعی داشته باشد،باید برای مس ارزش فراوانی قائل باشد.

مس در تشکیل بافت همبند قوی و قابل انعطاف بدن، در تولید ناقلین شیمیایی در مغز و در عملکرد عضلاف،اعصاب و دستگاه ایمنی نقش دارد.

دکتر لسلی کلوی، از مرکز پژوهش تغذیه ای انسان گراند فورکس می گوید: «یکی از نقش های کاملاً شناخته شده مس عمل آن در ایجاد پل های اتصالی کلاژن و الاستین است. مس به اتصال این دو رشته بسیار مهم بافت همبند، که در بدن برای ساخت بافت ها به کار می روند، کمک می کند.»

حیوانات مبتلا به کمبود مس، قلب و عروق خونی ضعیفی دارند و ممکن است بر اثر نارسایی قلبی یا پارگی آئورت، سرخرگ اصلی منشا گرفته از قلب، بمیرند. آنها همچنین نقایص استخوانی دارند که مشخصه استئوپوروز (پوکی استخوان) است. دکتر کلوی می گوید: «مس برای ایجاد یک شبکه بافت همبند در استخوان که مواد معدنی مانند کلسیم بر روی آن رسوب می کنند ضروری است.» حیوانات مبتلا به کمبود مس دچار تخریب غضروف، مشابه آنچه در آرتروز روی میدهد نیز می شوند.

مس با آهن نیز تداخل عمل دارد، لذا کمبود مس در نهایت منجر به کم خونی میشود. کمبود مس ممکن است شایع تر از آن چیزی باشد که ما تشخیص میدهیم. دکتر کلوی معتقد است در افرادی که رژیم های غذایی طبیعی دارند ممکن است حالت مرزی شایع تر از کمبود واقعی باشد. برخی از متخصصان هنوز هم بر این باورند که بسیاری از افراد کمتر از مقادیر مطلوب مس دریافت می کنند و در نتیجه ممکن است از بیماری های مزمنی همچون بیماری های قلبی و پوکی استخوان رنج ببرند. مشخص شده است زنان مبتلا به پوکی استخوان در مقایسه با زنان دارای استخوان های قوی سطح خونی مس پایین تری دارند.

مصرف بی خطر مس

مس اغلب در مکمل های مولتی ویتامین/مینرال وجود دارد. به گفته دکتر کلوی، اگر شما می خواهید مس اضافی را از این طریق تامین کنید، باید به دنبال مکملی باشید که حاوی ۵/۱ تا سه میلی گرم کلرید مس یا سولفات مس باشد. دکتر کلوی می افزاید: من ترجیح میدهم مردم مس مورد نیازشان را از غذاها به دست بیاورند.

تعداد کمی از مردم تنها از رژیم غذایی بیش از دو میلی گرم مس در روز به دست می آورند، و تعداد زیادی از مردم کمتر از ۵/۱ میلی گرم مس در روز مصرف می کنند، مقداری که دکتر کلوی آن را حداقل ممکن در نظر می گیرد.

مصرف مقادیر زیاد مس موجب مسمومیت (به احتمال زیاد تهوع) می شود، لذا به اعتقاد دکتر کلوی دلیل مناسبی برای مصرف بیش از سه میلی گرم مس در روز وجود ندارد.

روی، توانایی بدن برای جذب می را مختل میکند، به همین دلیل متخصصانی که مکمل های روی را تجویز می کنند اغلب همزمان با آن مصرف مس اضافی را نیز، با نسبت یک میلی گرم مس به ازای دو میلی گرم روی توصیه میکنند . بنابراین اگر شما پانزده میلی گرم (مقدار نیاز روزانه) روی مصرف می کنید باید ۵/۱ میلی گرم مس اضافی در روز دریافت کنید. مصرف مکمل های مس در بیماری ویلسون قطعاً غیر مجاز است؛ بیماری ویلسون یک بیماری ارثی است که موجب انباشته شدن مس در کبد می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>