مواد معدنی کمیاب

فقط به دلیل آنکه این مواد را مواد معدنی کمیاب نامیده اند نباید تصور کرد که مس، ید و حتی مولیبدن از کلسیمی که همه درباره آن چیزهایی می دانیم، کم اهمیت تر می باشند. این اصطلاح بدان معنی است که شما به مقادیر روزانه کمتری از این مواد نیاز دارید –که این مقدار در مورد برخی از مواد معدنی کمیاب، کمتر از یک میلی گرم در روز است. مواد معدنی ای که با چنین مقادیر اندکی مصرف می شوند اغلب با واحد میکروگرم یا یک هزارم میلی گرم اندازه گیری می شوند.

کاملاً ثابت شده است که چندین ماده معدنی کمیاب –مس، کروم، کوبالت، منگنز و مولیبدن- برای انسان ضروری هستند. این بدان معناست که بدون آنها، حداقل برای مدت طولانی، زنده نمی مانید. به عبارت دیگر، وجود این مواد معدنی برای انجام گرفتن واکنش های شیمیایی حیاتی خاص در بدن ضروری است و هیچ عنصر دیگری نمی تواند جایگزین آنها شود. این موضوع همچنین به معنی آن است که انجمن ملی پژوهش برای کمک به شما جهت اطمینان از مصرف مقدار کافی این مواد، مقدار نیاز روزانه ای برای آنها تعیین کرده است.

مقادیر مصرفی روزانه کافی و بی خطر تخمینی، عبارتی است برای آن دسته از مواد ضروری (از جمله بسیاری از مواد معدنی کمیاب) که برخی پژوهش ها از یک محدوده تخمینی نیاز به این مواد حمایت کرده اند، ولی این پژوهش ها آنقدر کافی نبوده که منجر به تعیین یک مقدار توصیه شده مصوب یا مقدار نیاز روزانه شود.

خوشبختانه مواد معدنی کمیاب در انواع غذاها و آب یافت می شوند، بنابراین ما معمولاً مقدار کافی از هر کدام از مواد را برای عملکرد طبیعی بدن به دست می آوریم، هر چند ممکن است همیشه مقادیر مطلوب را کسب نکنیم.

ثابت شده است که چندین ماده معدنی کمیاب دیگر، از جمله بور، سیلیکون و وانادیوم، برای مقابله با باکتری ها، قارچ ها و سایر میکروب ها ضروری است. تمام گیاهان برای رشد خود به بور نیاز دارند. با پیشرفت فن آوری و عمیق شدن پژوهش ها، ممکن است روزی ثابت شود که این مواد معدنی برای رشد انسان ها نیز ضروری است.

بسیاری از مواد معدنی کمیاب به عنوان کوآنزیم عمل می کنند؛ کوآنزیم ها همانند کاتالیزورها در واکنش های شیمیایی هستند. به عبارت دیگر، عمل آنها مانند شمع ماشین، واکنش های شیمیایی را بدون تغییر واقعی در روند واکنش پیش می برد. این موضوع اهمیت دارد، زیرا بدن ما آزمایشگاه غول پیکری است که بیلیون ها واکنش شیمیایی در هر لحظه در آن روی می دهد.

مواد معدنی کمیاب در تولید ناقلین عصبی، یعنی مواد شیمیایی که پیام ها را در دستگاه عصبی انتقال می دهند؛ در تولید هورمون های اصلی مترشحه از غدد تیروئید و فوق کلیوی؛ و در توانایی بدن برای سوزاندن کربوهیدرات ها و چربی جهت تولید انرژی و متصل کردن مولکول ها به یکدیگر در داخل بافت هایی که استخوان ها، عروق خونی، پوست و دندانها را می سازند، نقش دارند. همانند سایر ترکیبات غذایی، مواد معدنی کمیاب به بدن شما جهت رشد، بازتوانی و حفظ آن در طول سالها کمک می کنند.

کسب مواد معدنی کمیاب دلیل اصلی این توصیه مهم تغذیه ای است: رژیم غذایی شما باید متنوع و حاوی مواد غذایی کامل باشد. غلات کامل، گردو، دانه ها (تخمه ها)، حبوبات، میوه ها و سبزی های تازه، قارچ ها، نرم تنان دریایی (سخت پوستان دریایی)، سبزی آش و ادویه ها، غنی ترین منابع مواد معدنی کمیاب هستند. تعدادی از مواد غذایی حاضری نیز حاوی مقادیر فراوانی از این مواد میباشند: همبرگر، کمپوت آب آناناس، کاکائو و شکلات.

اگر میخواهید کمبودهای موجود در رژیم غذایی خود را به وسیله مکمل ها جبران کنید، باید یک مکمل مولتی ویتامین/مینرال را که حاوی مواد معدنی کمیاب در محدوده های توصیه شده زیر میباشد انتخاب کنید. بجز چند مورد استثناء، دلیلی برای مصرف مکمل های مخصوص مواد معدنی کمیاب وجود ندارد؛ زیرا اغلب این مواد در مقادیر زیاد سمی هستند. دکتر کورتیس هونت، محقق زیست شناس بخش آمریکایی مرکز پژوهش های تغذیه ای انسان گراندفورکس در داکوتای شمالی می گوید: «دوز بالا ایجاد مسمومیت می کند.» تا زمانی که درباره این عناصر اطلاعات بیشتری به دست آوریم، مخصوصاً در مورد چگونگی تداخل عمل آنها با سایر مواد مغذی، مصرف مقادیری که توسط پژوهشگران بی خطر اعلام شده کاری عاقلانه است. اگر شما از نظر سلامتی دچار مشکلی هستید، قبل از شروع به مصرف هر مکملی آن را به تائید پزشک خود برسانید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>